ik maakte in het laatste jaar van de kunstacademie veel video performances. Of veel. Een aantal. Uren lang op mijn knieën de sigarettenpeuken van mijn toen ondertussen ex, heel eerbiedig neerleggen, verzamelen. Als een soort laatste momenten samen. Die ik wou bewaren. of een vriendin die ik in haar nakie op knieën ah tasjes liet strijken en dan netjes op liet vouwen op een stapeltje. of een performance van een drieluik, die overigens in het echt was. Van iemand die aan een stuk door jointjes draaide, iemand die meditatieve bewegingen maakte en iemand die terwijl ze aan de telefoon zat, emails schreef op laptop en aantekeningen maakte in haar agenda. of eentje waarbij ik verschillende tongen van dichtbij een sneetje brood liet aflikken. nu ik daar aan terug denk word ik daar wel echt weer warm van want het mocht vaak niet was te plat en true ik heb net een lijstje gemaakt van inspiratie die mij ineens aan kwam waaien niks speciaals ...
Posts
Mooi zacht stil eenvoud vs Zelfspot Humor seksueel getinte ondertoon (onsmakelijk of pijnlijk erotisch werd het ook wel eens genoemd. vooral aan het eind) badderen in ongemak ongefilterd grenzen opzoeken ruw/rauw hard vies Mijn werk vóór de kunstacademie was mooi, poëtisch en zacht. En dat is ook wel echt wie ik ben. Nog steeds. Waar ik van houd. Blij van word, mij kalmeert. Maar ik ben ook heel blij dat ik vanuit school werd uitgedaagd dit (tijdelijk) los te laten. En te kijken wat er daar voor in de plaats zou komen. Zo kwam ik erachter dat ik stinkend jaloers was op mannen. En nu is dat niet persé meer mannen. Nu is het meer mensen, bepaalde kunstenaars, die bloeien in het rauw. In de rauwe randjes. Het net niet af, of bijna te lastig om naar te blijven kijken of luisteren. Ongefilterd hard. Grenzen opzoeken. Schaamte benadrukken. Maar dat begon daar. Of ik kreeg woorden, een manier, voor mijn eigen, al bestaande, onderhuid...
